Page 5

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Poterat autem inpune; Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q.

Quod equidem non reprehendo; Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Ut aliquid scire se gaudeant? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quis negat? Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi;

At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset. Quid enim? Pauca mutat vel plura sane; Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Cur iustitia laudatur? Quaerimus enim finem bonorum.

Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Quid ergo?

Sed ego in hoc resisto; Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus.

Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium. Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse? Ut aliquid scire se gaudeant? Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es?

Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Duo Reges: constructio interrete. Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Iam in altera philosophiae parte. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio.

Illi enim inter se dissentiunt. Nunc de hominis summo bono quaeritur; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Eadem nunc mea adversum te oratio est. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta.

Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno? An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Sed fortuna fortis; Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia.

Illi enim inter se dissentiunt. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem. Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Efficiens dici potest. Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono.